İçe kapanık çocuklar çevresinde utangaç,sessiz,çekingen olarak adlandırılır.
Utangaç ve çekingenlik ,bunlar birbirine benzerlik gösterse de farklı boyutlardadır.
Çocukta 4-5 yaşına kadar olan bir içe kapanıklılık normal karşılanabilir.Fakat 4-5 yaşından sonra özellikle okul çağı başladığı andan itibaren bu durum devam ediyorsa bir içe kapanıklılıktan bahsedilebilir.
Peki biz çocuğumuzun bu durumu nasıl anlayabiliriz ?
-Okulda konuşmak için söz isteyememe,
-Arkadaşlarıyla iyi zaman geçirememe,
-Evine gelen misafirleri istememe,
-Gittikleri bir yerde de uzun süre kalmak istemeyişi,huzursuz olması.
bazı dikkat etmemiz gereken faktörlerdir.Bunlar çoğaltılabilir fakat mantık olarak bu çerçevede ki çocuklardır.
Böyle bir durumda aileler bilinçli olup,bunun farkına varmalılar ve bir uzmandan yardım istemelidirler.
Kendi yapabilecekleri ; çocuğa söz hakkı tanınması,onun yaşamını çok ciddi şekilde zora sokacak seçimler dışında çocuğa karar verdirme de aynı şekilde önemlidir.
Çocuğa bu durumunun sürekli tekrar edilmesi en büyük yanlış olacaktır.
Böyle bir çocuğun ilerde ki durumu daha da kötü olacağı kesindir.Sosyal ortam anksiyetesi kişinin yaşam kalitesini düşürür ve sonuç mutsuzluk olur.
Ailelere bu nedenle büyük görev düşüyor.Benim oğlum,kızım içe kapanık deyip köşeye çekilmek hiçbir zaman doğru değil.Ya da çocuğa her seferinde biraz daha girişken olmasını tembihlemekte anne baba görevini yerine getirmiş demek olmuyor.
